Po sukcesie ostatniego posta zostałem poproszony o ustosunkowanie się do kolejnej, zaniedbywanej moim zdaniem przez triathlonistów, umiejętności "pływackiej".  Cieszę się, że moja wypowiedź nt nawrotów została tak pozytywnie przyjęta. Mam nadzieję, że komuś moja opinia pomogła. 

Potoczne "skoki na główkę" są kolejną rzeczą która przez triathlonistów jest traktowana jako odchodząca do lamusa - jako czynność zbyteczna przy adaptacji treningu pływackiego przez zawodników celujących w triathlon.  Sam element skoku często jest lekceważony przy nauczaniu pływania lub nawet przez trenerów pływackich podczas bardziej zaawansowanego treningu sportowego. 

Czytaj dalej by poznać moje zdanie na temat skoków startowych.

Moim zdaniem skoki to umiejętność podobnie podstawowa jak cała technika kraula czy technika wykonywania nawrotów zamkniętych do której odnosiłem się w poprzednim poście.  Także za tym elementem, w sytuacji gdy jest on przez wielu zawodników lekceważony, jest wiele argumentów stanowiących, że jest to umiejętność pożądana. 


Tym razem zacznę od ulubionego argumentu, a później przedstawię te bardziej praktyczne.

Ciężko jest mi sobie wyobrazić jakiegoś triathlonistę z czołówki (wszystkich tych którzy są na mecie przede mną) który nie potrafiłby skakać ze słupka startowego. Analogicznie jak jestem pewien, że każdy kto wychodzi przede mną z wody potrafi robić nawroty (te zamknięte), tak każdy z nich na pewno potrafi skakać na główkę. Pierwsza osoba w stawce która nie umie skakać na główkę może bardzo łatwo zostać lepszym, "pełniejszym" triathlonistą - wystarczy nauczyć się skakać. 

Powyższe nie jest zapewne najistotniejszym argumentem w tej sprawie - choć wg mnie jest to argument istotny. 

Poniżej garść argumentów. W nawiasie zamieszczam ich "rangę".
Praktyka triathlonowa (najpoważniejszy argument) -  to co robimy jest podporządkowane temu co prezentujemy sobą w dniu zawodów. Patrzmy na siebie przez praktykę dnia zawodów, a zdolności zdobyte przy opanowywaniu skoków startowych przydają się bardzo często. Oto kilka takich sytuacji:
1. Start z pontonu - co prawda mało który amator będzie miał okazję startować z pontonu niczym zawodnicy na imprezach ITU. Na długim dystansie prawie nie ma startów z góry. Zdarzają się jednak starty z pomostu. W takiej sytuacji staram się nie patrzeć na moment startu gdy sam nie startuję. Ci zawodnicy którzy ze środka pomostu wskakują do wody na nogi określam jednym słowem. Jest to dramat. Skoro wszyscy wykorzystują wysoki start do zdobycia kilku sekund przewagi, to my nie skacząc akceptujemy kilka sekund kary. Nie do pomyślenia dla mnie.
2. Start z plaży - dość popularny. Zwłaszcza na dużych imprezach. Wygląda to tak: biegniemy, biegniemy, biegniemy, przechodzimy do płynięcia. Jak to przejście wygląda? Skaczemy. Na główkę nie na nogi (to by było zabawne). Dajemy nura niczym ze słupka, utrzymujemy pozycję strzałki i zaczynamy płynąć. Warto mieć to opanowane już podczas zimy - np upewniając się, że skoki na główkę są dla nas pikusiem.
3. Ponowne wejście do wody - w przypadku wyjścia i ponownego wejścia do akwenu należy wykonać manewr opisany wyżej. Nie truchtać sobie do wody i kłaść się na niej. Należy do niej wbiec i potem wskoczyć.
4. Wyjście z wody - w przypadku akwenów z długim powolnym spadkiem (przy starcie) i wzniosem (przy wychodzeniu z wody) dna można wykonywać "delfinki" - powtarzalne skoki z odbiciem od dna. Polecam zwłaszcza słabopływającym zawodnikom (jak ja). Dobrze wyegzekwowane wejście i wyjście daje nam trochę mniej płynięcia, a trochę więcej biegania. Trzeba jednak mieć te skoki opanowane. 
5. Skok na kolejną pętlę - moje ulubione rozegranie pływania: kilka pętli z wybiegiem na pomost i skokiem. Naprawdę można dużo zyskać skacząc na "głowę" z rozbiegu. Albo inaczej: dużo można stracić skacząc na nogi bo przecież wszyscy skaczą na głowę. Na pewno ten co wygrywa skacze na głowę. Co można stracić? Sekundy. Coś jeszcze? Trochę można stracić w oczach kibiców i innych zawodników oglądających wydarzenie. 

Pozycja strzałki (poważny argument) - Technika w pływaniu to (między innymi) umiejętność stawiania jak najmniejszego oporu wodzie przez którą płyniemy. To sztuka ułożenia naszego ciała i trzymania tej pozycji podczas płynięcia. Pozycja strzałki to ta którą mamy po odbiciu od ściany (na początku płynięcia lub po nawrocie) lub po skoku. Każdy ją ma - jedni mają dobrą (ręce złączone nad/przed głową, wyciągnięte ciało, proste nogi i złączone stopy), inni fatalną (ręce niczym superman - 20cm od siebie, lub jeszcze gorzej - jedna z przodu druga przy biodrze, złamane biodra, podniesiona głowa, ogólny luz czy nawet zgięte nogi). Skok, czyli bardzo gwałtowne przejście ze środowiska "rzadkiego" do środowiska "gęstego" sprawia, że wszystko co stawia opór, stawia go jeszcze bardziej. Można ten fakty wykorzystać, nauczyć się układać w odpowiedniej pozycji przed wejściem do wody i w ten sposób uczyć się optymalnego położenia rąk, nóg i całego ciała w ogóle.

Kontrola swojego ciała (średnio poważny argument) - dla mnie triathlon to ciągła okazja do udowadniania sobie, że moja "część niefizyczna", jest silniejsza i potężniejsza od "części ficzynej". Tak, wierzę w supremację głowy nad całą resztą. Dusza, psyche, umysł, duch - to wszystko rozwija się gdy rozwija się fizyczność - masa, rzeźba, rozciągliwość, moc, siła, zwinność itp. Cieszy mnie wewnętrzny rozwój gdy po raz kolejny pokazuję sobie, że jak chcę to mogę. Jeżeli wiem, że nogi mają być proste przy wchodzeniu do wody, to moja głowa jest w stanie to wyegzekwować od moich nóg. Myślę, że taka filozofia może przynieść wiele benefitów wielu zawodnikom. 

Zmniejszenie ilości okazji do nabijania się (istota tego argumentu do indywidualnego ustalenia) - ponownie trochę napiszę od siebie: uwielbiam amatorów - czystej krwi amatorów którzy chcą "tylko" brać udział w zawodach i regularnie do nich trenować. Szanuję ich i bardzo cenię sobie to zainteresowanie triathlonem. Jednak dla amatorów którzy świadomie bagatelizują niektóre sprawy nie mam litości (brzmi to dużo gorzej niż jest w rzeczywistości). Jeżeli ktoś chce być triathlonistą to musi umieć to co umieją triathloniści. Jedną z tych rzeczy jest przedmiot tego wywodu. Jeżeli jest amator który próbuje nauczyć się skoków jednak ze względów życiowych nie ma ku temu możliwości (brak pomysłu na naukę, brak trenera czy osoby asystującej, względy zdrowotne itp) to jest on w gruncie rzeczy usprawiedliwiony. Podpadają mi jednak "goście" którzy wychodzą z nurtu filozoficznego: Mi to nie potrzebne. Ci także (jak ci od nawrotów), jako największa kara, mogą się spodziewać co najmniej niewybrednych żartów z mojej strony ;D.

Na koniec jeszcze jedno - nie uważam, że skoki startowe czy nawroty są czymś co trzeba mieć opanowanym do perfekcji. W 100% opanowane mają je najlepsi pływacy (ścisły poziom światowy). Zwykli pływacy mają je opanowane w 90%. Zgodnie z ideą, że każdy kolejny progres wymaga od nas cięższej pracy, w pewnym momencie praca nad nawrotami czy skokami daje nam coraz mniejsze przyrosty korzyści. Lepiej opanować te elementy w podstawowym zakresie (powiedzmy 75% - po prostu umiemy je dobrze wykonać, ale moglibyśmy nad nimi pracować) i wykorzystać je do dalszego, dobrego treningu triathlonowego. 

Post można komentować tutaj.

Ponownie pozdrawiam
Paweł

Spór na linii robić nawroty/nie robić nawrotów trwa od dawna. Prawda jest taka, że chcąc lub nie, cały czas wykonujemy nawroty podczas treningu pływackiego. Właściwie sformułowanym problemem jest zasadność wykonywania nawrotów zamkniętych (w przeciwieństwie do otwartych), zwanych także koziołkowymi lub koziołkami, w treningu zawodnika specjalizującego się w sporcie zwanym triathlonem (podobne dywagacje dotyczą także pływaków długodystansowych specjalizujących się w pływaniu na akwenie choć ci zapewne takich rozterek nie miewają).

W tym poście postaram się zebrać większość głosów ZA stosowaniem nawrotów zamkniętych (koziołkowych) podczas treningu zawodnika trenującego triathlon (zwanego także triathlonistą). Ilość argumentów ZA jest w mojej opinii tak przytłaczająca, że powinna zmienić opinię każdego kto "koziołkom" mówi wciąż nie. Żeby nie być gołosłownym - sam kiedyś byłem zawodnikiem przekonanym o tym, że triathloniści nawrotów nie potrzebują. "Tylko krowa zdania nie zmienia" - nie bójcie się i Wy. Wyjdzie to nam wszystkim na dobre.

Post powstaje dla potężnej rzeszy amatorów-debiutantów którzy dołączają do naszej triathlonowej rodziny. Dodatkowo chciałbym go zadedykować niektórym zawodnikom mojej sekcji - PMT. 

Większość osób trafiających na basen zaczyna z poziomu "niekoziołkowego". Ok. Też tak zaczynałem. W Malborku, mając kilkanaście lat, prawie 10 lat temu byłem zawodnikiem który za punkt honoru miał nierobienie nawrotów zamkniętych. Powtarzałem dumnie te wszystkie oklepane już argumenty: nie jestem pływakiem - nie startuję na basenie, basen tylko zastępuje mi akwen, liczy się to co się dzieje między ścianami basenu, na dystansie, a nie to co się dzieje na ściankach. 

Jejku. Jak ja się wtedy myliłem!

W jaki sposób zmieniło się moje podejście do nawrotów? 

W 2005 roku pojechałem do USA gdzie zacząłem naukę w James Madison High School w San Antonio w Texasie. Szkoła ta miała mały (zaledwie kilkunastoosobowy) Swim Team do którego dołączyłem. W teamie pływali jednak doskonali zawodnicy. Na pierwszy trening wskoczyłem do wody w zegarku (pierwszy grzech - nie jest to temat posta) i ochoczo zrobiłem 100m CA z otwartymi nawrotami (drugi grzech). Po tym "wyczynie" zostałem poproszony na rozmowę z trenerem. Od tamtej pory umiem nawroty koziołkowe. Zabawne jest też to, że moje nawroty otwarte nie miały nic wspólnego z poprawną techniką robienia otwartych nawrotów. W ciemno obstawiam, że Twoje nawroty otwarte też nie są wykonywanie poprawnie technicznie.

Oto co mi przychodzi do głowy w temacie nawrotów koziołkowych - punkty nie są w szczególnej kolejności.
- Ciągłość pływania - żelazny argument na tak - nawroty koziołkowe pozwalają nam pływać 100m, 200m, 300m ...... bez nawrotów wasze pływanie to tylko powielanie 25tek: 50m to 2x25m, 100 to 4x25m. 1000m CA bez nawrotów koziołkowych jest tylko byle jakim 40x25M. Jak triathlonista ma pływać 600, 750, 1500, 1900, 3000 lub 3800m podczas triathlonu gdy przez znakomitą część przygotowań pływa sobie tylko powtórzenia x25m? 
- Stress oddechowy - ja wiem, że nawroty robi się ciężko. Płuca kłują, chcemy jak najszybciej zaczerpnąć powietrza. Skąd to sie bierze? Trening hiperkapniczny (nie hipoksyczny jak można pomylić - polecam najnowszą książkę Darka Sidora) czyli sytuacja gdy w efekcie bezdechu wzrasta w naszym organizmie ilość dwutlenku węgla powstałego w wyniku procesów wymiany gazowej, a niewydalonego na zewnątrz. Czy podczas triathlonu, gdy dostaniecie falę, zostaniecie podtopieni lub tak ściśnięci, że nie będzie miejsca na oddech z lewej czy prawej, planujecie się zatrzymać i poczekać. aż wszyscy popłyną i dadzą wam trochę miejsca? Może warto zacząć radzić sobie z takim małym czymś jak sekunda bezdechu w kontekście potencjalnie zabójczego pływania w triathlonie. Poważnie mówię, to nie jest jeden z tych sportów gdzie nie ma krzty ryzyka, a wszystko robi się bez zgrzytu zębów.
- Jakość treningu pływackiego (swojego) - Zawodnik pływa z nawrotami 1:15/100m. Czy przy tym samym wysiłku jest w stanie popłynąć 1:15/100m z nawrotami otwartymi? Nie jest. Wiem, że nie jest bo ja sam nie jestem, a pływając 400m w okolicach 5:00 mogę nazwać się zawodnikiem. Z mojej obserwacji  innych zawodników jestem w stanie powiedzieć, że nawrót otwarty (bez poprawnej techniki) może zająć nawet 10s. To daje 30s na dystansie 100m. 1:15/100m z koziłkami to jakieś 1:10 pływania oraz 0:05 nawrotów. 1:15/100m z poprawnymi otwartymi to będzie jakieś 1:03-1:05 pływania i kilkanaście sekund nawrotów. Jak tutaj w ogóle mówić o jakichkolwiek założeniach treningowych? Trening ma być rozpisany pod faktyczny czas pływania, przerwy nawrotowe mają być odjęte od przerwy po odcinku? Masakra jednym słowem. 
- Jakość treningu pływackiego (cudzego) - jeżeli płynę ważne zadanie, ktoś robi przede mną nawrót otwarty zajmujący mu 3 sekundy, a ja wpadam na ścianę z intencją zrobienia nawrotu zamkniętego w 1 sekundę bo za wszelką cenę chcę żeby ta setka była zrobiona w 1:15, a nie 1:20. to nie jestem zadowolony. Podobne sytuacje widzę non-stop na każdej pływalni. Argument przeciwko nawrotom stanowi o tym, żeby akcentować "pływanie na dystansie" i jak najmniej czasu spędzać na ścianie. Właśnie nawrót koziołkowy jest najszybszym sposobem na jej opuszczenie po skończeniu jednej długości. Zobaczcie ile mniej frustracji unosiłoby się we wdychanym przez nas basenowym powietrzu gdyby wszyscy robili nawrotu koziołkowe, lub poprawne technicznie, szybkie nawroty otwarte.
- Przynależność - tak samo jak golenie nóg w kolarstwie sprawia, że z miejsca możemy poczuć się członkami tego ruchu sportowego, tak nawroty w pływaniu sprawiają, ze możemy powiedzieć o sobie - trenuję pływanie. Triathloniści trenują pływanie, kolarstwo i bieganie dodając różne inne ciekawe rzeczy. Są triathlonistami, trenują triathlon, ale ten trening zbudowany jest w szczególny sposób.
- Lepsze odbicie - przy nawrocie koziołkowym nasze barki są dalej od ściany, dając nam więcej miejsca na nogi. Najlepsze odbicie uzyskamy gdy barki będą na jednej wysokości z biodrami, a nogi nie będą się prostować z 45st w stawie kolanowym tylko z kąta dużo bliższego 90st. 

Teraz mój ulubiony argument:
- Jak amator (np taki JA circa 2003) może mówić, że nawroty są bez sensu gdy całe rzesze triathlonistów i pływaków stosują je na porządku dziennym w swoim treningu. Do dziś mi się nie mieści  w głowie co ja mogłem sobie na początku tej zabawy wyobrażać. Podobnie ma się to do triathlonowych świeżaków. Jedna rzecz jaką zauważyłem w USA to sposób w jaki ludzie słuchają prawdziwych zawodników. Gdy Chris Lieto czy Michelle Jones opowiadali nam historie ze swojego życia, nikt nawet nie pomyślał by publicznie powiedzieć, że się z czymś nie zgadza (mimo, że ja sam miałem wiele znaków wątpliwości w głowie). W Polsce mamy jednak podejście, gdzie nie zgadzamy się dla zasady, nieistotne z kim dyskutujemy. Jest to w mojej opinii zwykła bezczelność i tak właśnie patrzę na kontrowersyjne wypowiedzi autorstwa osób które pierwsze triathlonu mają przed sobą, nie mówiąc już o osobach które dopiero uczą się pływać kraulem czy w ogóle dopiero zaczynają się ruszać.

Kolega mi kiedyś powiedział: teraz wszystko to sieczka - trzeba się nauczyć przepuszczać to przez własną głowę. Zastanawiajcie się nad wszystkim co czytacie. Nad powyższym też. A jeżeli nadal będziecie się opierać koziołkom, to niestety nie popływamy razem na torze chyba, że przekonacie mnie do swojej argumentacji przeciwnej robieniu koziołków.

Pozdrawiam
Paweł. 

Post można komentować tutaj.

Produkty marki SiS od dawna mnie interesowały gdyż słyszałem o nich wiele pochlebnych recenzji. Wcześniej jako odżywkę recovery stosowałem gainery. Teraz miałem okazję przetestować produkt który został stworzony z myślą o regeneracji - REGO.

REGO Recovery to odżywka która ma na celu przyśpieszenie "powrotu do normy" naszego organizmu po ciężkiej sesji treningowej. Treningi o nieco wyższym poziomie intensywności mają na celu zużycie zapasów glikogenu mięśniowego zmagazynowanego w naszym ciele. By zapasy te odbudować (i nadbudować) ważne jest dostarczenie do ustroju porcji węglowodanów. Badania pokazują, że najlepsze przyswajanie węglowodanów po treningu odbywa się podczas tzw. okna węglowodanowego (można o tym poczytać np. w najnoweszej książce Dariusza Sidora: Ironman dla każdego) i w dodatku w towarzystwie białka. 
Napój Rego został tak zbudowany by zawierać 60% węglowodanów oraz 30% białka zapewniając optymalną szybkość odbudowywania zapasów glikogenu. Węglowodany to głównie maltodekstryny oraz fruktoza - składniki różniące się tempem ich przyswajania przez organizm. Miałem okazję korzystać z odzywki w smaku truskawkowym i smakowała ona lepiej niż inne produkty przygotowywane w oparciu o wodę. 

Drugą odżywką jaką miałem okazję testować było SiS Go Electrolyte - nawadniający i uzupełniający straty w organizmie napój. Go Electrolyte to odżywka węglowodanowa od lat ciesząca się dużą popularnością wśród osób kupujących produkty Science in Sports. Rego (opisane powyżej) zostało stworzone właśnie na jej podstawie.
GE jest produktem którego używałem przed, podczas oraz po dłuższych i mniej intensywnych treningów - zwłaszcza tym gdzie potliwość była zwiększona (długie wybiegania). Go Electrolyte, oprócz solidnej porcji węglowodanów dających zawodnikowi energię oraz pozwalających na odbudowę glikogenu mięśniowego, ma skład bogaty w składniki odżywcze - eletrolity - które są odpowiedzialne za poprawne przeprowadzanie wielu procesów metabolicznych w naszym organiźmie. Sportowcy wytrzymałościowi powinni przyjmować elektrolity gdyż aktywność fizyczna o takim charakterze ma zdolność do obniżania ich zawartości w ustroju. Niski poziom tych micro składników może zaburzać przyswajanie wody jak i prowadzić do skurczów mięśniowych. 
Tak jak i Rego - Go Electrolyte występuje w wielu smakach. Ja osobiście używałem smaku "Zielona Herbata" i muszę przyznać, że smakował tak jak się nazywał - jak ostudzona zielona herabata - bardzo orzeźwiająco.

W czasach gdy na wdrażanie w życie zbilansowanej diety i zastanawianie się nad tym co powinniśmy zjeść w danym momencie czy ogólnego opuszczania posiłków z braku czasu, odżywki stają się czymś co jest używane nawet przez amatorów. Od dawna nie są one zarezerwowane dla zawodowców i dlatego uważam, że typowy zestaw nawadniająco-regenerujący, jest minimum z jakiego powinien korzystać ambitny amator sportowiec. Zawsze należy pamiętać, że odżywki nie zastapią nam zbilansowanych i regulanych posiłków - mogą jednak znacząco wpłynąć na nasza regenerację oraz ogólny progres.

Odżywki marki Science in Sport możecie zakupić w sklepie SiS-Sport.pl. 

Do imprezy zostało mniej niż 100 dni! 
Skończyłem właśnie odświeżać stronę XDU-Poznan. Znajdziecie tam komplet informacji na temat tegorocznych odsłon imprezy.

Dla przypomnienia: w tym roku XDU 2012 odbędzie się w 2 edycjach: Wiosna (13.05) oraz Jesień (23.09).  XDU 2012 "Wiosna" na pewno odbędzie się w dobrze nam znanym Lasku Marcelińskim. 

Zapraszam serdecznie do zapisów. Wpisowe na 2 edycje wynosi łącznie 70 zł. Każdy startujący (w pierwszej edycji mamy limit 100 osób) otrzyma koszulkę oraz pamiątkowy medal. Imprezy są jednocześnie Mistrzostwami Wielkopolski w Crossduathlonie.

Zapraszam na www.XDU-Poznan.pl.
Rejestrować można się tutaj.

Pozdrawiam
Foka.

Pływanie:
400m CA - 4:59

5K: 16:44;00 (11.05.2008 - Swarzędz)
10K: 34:22;00 (13.03.2010 - Poznań)
Półmaraton: 1:16;57 (28.03.2010 - Poznań)
Maraton: 3:24;50 (11.10.2009 - Poznań)

Uważam, że jak się coś robi to musi być strategia. Przyjmuję następującą formę planowania mojego sezonu: 

I tak poniżej znajdziecie cele na ten sezon. Wydaje mi się (ciekawe czemu), że wciąż trochę myślę po amerykańsku. Plany startowe oraz cele treningowe wynikają bezpośrednio z celów ogólnych jakie sobie stawiam na ten sezon. Cele życiowe to generalne zasady których się trzymam i sugeruję, żeby co najmniej jedną każdy triathlonista ujął w swoich planach.

Cele życiowe (w sensie sportowe):
- Stay healthy - najważniejsza wg mnie rzecz. Wiele mamy przykładów zawodników którzy robią zbyt wiele, zbyt nagle. Ta kariera musi trwać... 
- Long distance - dalsze dążenie w kierunku długiego dystansu musi trwać. Wiele osób mówi mi, że jest to ten właściwy kierunek. Mi osobiście cała otoczka ścigania na długim pasuje. Jestem szczypior - niezwykle przydatna cecha. 

Cele sezonowe na 2012:
- Finish strong - lata lecą. 2012 to mój ostatni sezon w kategorii u23. Teraz jak mam pod sobą całą sekcję triathlonową wejście w TOP 8 MP Sprint wydaje się być istotniejsze niż kiedykolwiek. 
- Prove something - dużo mamy teraz zawodników młodych tworzących swoje "nazwiska" w oparciu o "długi". Celem jest dołączenie do tej paczki i zadbanie o poważny rozwój ścigania na długim wśród młodziaków. 
- Swim fast - z racji tego, że jest to ostatni sezon w U23 mogę śmiało poświecić czas na pływanie. Pływanie które na krótkim jest bardzo potrzebne. Na szybkie, krótkie pływanie które w przyszłości przełoży się na szybkie, długie pływanie.
- Good transition - po raz pierwszy chciałbym wykonać przejście z sezonu do sezonu z którego byłbym zadowolony. Odpuścić na 2 tygodnie, potem rozplanować sobie resztę roku i się ruszyć. 

- Positive energy - wykorzystać moc jaką daje mi PMT - mój projekt który przyjmuje się bardzo dobrze. Wiem, że krzyczę ale to dla naszego dobra.
- Use Jarek - i to nie tak jakby Jarek chciał ;). Dzięki nowym porządkom które wspólnie wprowadzamy na pływalni i jego znajomości tematów pływackich, moje pływanie wygląda lepiej i lepiej. 
- Have a plan - to akurat jest tajne. Mój plan, moja strategia. Celem jest realizacja planu. 

Za pewne pojawią się kolejne. Na dziś te poniżej są najistotniejsze.
- Życie na 400m - może uda się zejść tak poważnie poniżej tego 4:59 ? 
- Życie na półmaratonie - złamanie 1:17.
- Życie na pół-ironie - złamanie 4:40 (formalnie musi być powiedziane ;P) 
- Najlepsza lokata w każdym starcie.

Nie wykluczam innych, raczej spontanicznych, startów.

01.04.2012 - Poznań Półmaraton - podejście nr 1 do celu życiówki.
20.05.2012 - Triathlon Sieraków - Half-iron - podejście nr 1 do celu życiówki
24.06.2012 - Iron Triathlon Malbork - Quater-Iron - To miasto, Ci ludzie sprawili, że jestem kim
                         jestem. Muszę tam być. 
30.06.2012 - Triathlon Środa Wielkopolska - start przygotowujący do MP.
08.07.2012 - MP w Triathlonie Sprint - Konopiska - pozwolę sobie napisać co o tym myślę: 
                     Do Konopisk jadę tylko i wyłącznie ze względu na to, że te zawody "do okoła kibla miejskiego" (normalny-legalny cytat) mają rangę MP, a dla mnie 2012 to ostatni rok walczenia o tytuł MP U23. Mamy w tym momencie do czynienia z typową walką polityczną w polskim triathlonie. Bo to jest tak: władzę ma mniejszość, do władzy aspiruje mniejszość, cierpi większość. Tak jest na co dzień w naszym życiu obywatelskim - jedni mają władzę i nie puszczą, drudzy chcą mieć władzę, a ja się śmieję bo nie jeżdżę samochodem i nie kupuję benzyny. Teraz jedni chcą rozdawać karty, jedni uważają, że wciąż je rozdają, a ja muszę jechać pod Częstochowę. Teraz się jednak trochę nie-śmieję. Temat na pewno wypłynie na blogu w przyszłości.

21.07.2012 - MP na dyst. długim - Radków - debiut na tym dystansie. Może będzie kategoria wiekowa U23? Było by idealnie. Tak czy siak - pływanie się przyda bo 3km w górskim jeziorku to nie przelewki. Rower po górach (do tej pory lubiłem). Zobaczymy jak będzie. Szczegółowy plan na ten start też pojawi się w odpowiednim czasie. 

04.08.2012 - Rawa Mazowiecka - Duathlon - wygrałem ten wyścig w 2011. Teraz będzie krócej, ale też postaram się pokazać. Będzie to pierwszy start przygotowujący pod MP na Olimpijce.

14.08.2012 - MP Aquathlon - pływanie nie jest wystarczające i za pewne nie będzie ale jako przetarcie przed MP musi wystarczyć.

18.08.2012 - MP na Olimpijce - Górzno - po raz kolejny walka o dobrą lokatę w U23. W 2011 było 6 miejsce. Teraz liczę na poprawę. Kto się zna ten wie, że to jest start o pietruszkę zwaną medalem, bo nawet mistrzostwo nie daje tutaj pieniędzy z tytułu sportu w ramach rywalizacji młodzieży. 

02.09.2012 - Panasonic Evolta Triathlon - Half-iron - długo się czaję na tę imprezę. Trzeba się w końcu wybrać, zobaczyć i spróbować. 

xxx - MP Duathlon - zamknięcie sezonu? Gdyby jeszcze termin był znany. Duathlon to coś co mi leży. Start nie jest w żaden sposób istotny bo przez cały sezon priorytetem jest pływanie. Gdyby MP DU było istotne to priorytety były by inne.  

Myślę, że ten post jest wartościowy. 

Dla czytelnika to tylko kilka minut stracone na przeglądanie mojej triathlonowej strony. Ja mam jednak zamiar się z tego wszystkiego rozliczyć. Teraz pora spać. Jutro trening. 

Powyższe założenia muszą jeszcze wsiąknąć. Na pewno będą mniej lub bardziej edytowane. 

Dziękuję, dobranoc.